Odanın köşesinde izliyordum seni. Beni göremiyordun. Zaten hiç görmedin de. Senin gibi çirkin bir bodurda ne bulmuştum ki ben? Senin için mezarımdan çıktım geldim. Hatırladın mı? Yine öfkene hâkim olamamıştın. Ama bunlar geride kaldı. Son kez uykuya dalmanı bekliyorum. Acım beni tekrar doğurdu. Şimdi karşında kale gibi dikiliyorum. Sayısız kez senin ne kadar sorunlu olduğunu kendime fısıldadım. Senin firavuna benzer egondan anlamalıydım aslında. Ama şimdi sıra bende sevgilim. Bu sefer ben çığırından çıkacağım. Hayatım boyunca hep uslu durdum. Bir işe yaramadı. Şimdi bir ölüyken istediğim kadar arsızlaşmak istiyorum.
Ama yine de bu hale getirtmek zorunda değildin beni. Neden gölgelerin içinde süzülen biri olmak zorundaydım ki? Neden sen bu kadar canlı, hayat doluyken ben ölü olmak zorundaydım? Uzun siyah saçlarım ve ağlamaktan kan çanağı olmuş gözlerimle süzülüyordum etrafta. Süzüldükçe rüzgârın hışırtısı saçlarımı okşuyor, durmadan akan gözyaşlarım toprağa gömülüyordu. Ben böyle olmak zorunda değildim. Her şeyimi sana bağlamıştım. Bu hâle gelmek zorunda değildik sevgilim. Gözyaşlarım sonsuza kadar yanaklarımdan süzülecek. Olmayan kalbimde hep bir sızı duyacağım.
Hiçbir şey değişmedi sevgilim. Hâlâ günler geçmesine rağmen sadece seni düşünüyorum. Senin cesedinden yayılan o muazzam kokuyu, cesedini saran her bir kurtçuğu düşünüyordum. Keşke her şeye baştan başlamış olabilseydik. Ben geçen günlere teslim olamayacağım. Sana olan sevgim ve nefretim birbiriyle savaşıyor. Ben ölmek istiyorum, peki sen? Sen gerçekten ölmek istiyor muydun? Bana yaptığın haksızların sonu yoktu. Sonunda beni de kendin gibi delirttin. Ama neden seni huzura erdirebilsem de günler geçmek bilmiyordu? Karanlıkta süzülüp, oradan oraya gezip duruyordum. Her yerde seni arıyordum. Senin gibilerini. Tıpkı senin yaptığın gibi. Hâlâ bu dünyadayım ve ebediyen de olmaya devam edeceğim. İlk defa bu kadar uzun bir süre ayrı kalmıştık birbirimizden. Ne yapmalıydım? Nereye gitmeliydim? Bildiğim tek yerler sendin. Her yerde umutsuzca seni aramaya devam edeceğim. Hâlâ bir yerlerdesin, biliyorum. Bunu olmayan kalbimde hissedebiliyorum. Beni unutma sevgilim. Çünkü gölgelerle gölge olan bedenim seni hatırlamaya devam edecek.
Görsel: Breanna Louise, @brelouise8
