Eskisi gibi olamıyorum. Deniyorum mutlu olmayı, tıpkı yokuşta zorlanan bir araba gibi şansımı zorluyorum. Bekliyorum hür olmayı, kalemim dertten çıktığında belki daha çok ilham bulurum. Deniyorum. Fazlasıyla deniyorum.  Ocakta aşım var elbet ama derdin içinde bir başım var. Bekliyorum huzuru, sakinliği. Yaşadığım günlerin hesabını soracağım biri yok. Derdin sebebi insan değil, hayat. Yazdığımda ruhum hafifliyor…

Çoğu kimse çocukluğunda, bazı yanlış ve eksik tutumlardan kaynaklı ruhunda acılarla yaşar. Peki, ruhumuzdaki yaraları sarma şeklimiz nasıldır? Kendimizi yine benzer tutumlara, bizim acımıza tanıdık gelen durumlara sokarak yaralarımızı ne derecede iyileştirebiliyoruz? Genellikle yaramızı aşık olarak sarmaya çalışırız. Çocukluğumuzda bize tanıdık gelen ortamı, o huzur kırıntılarını anımsatan kişilere çekiliriz. Çocukluğumuz ne kadar acı dolu geçmiş…

Eşliksiz’in ülkemizde ve dünyada ayaklanmalarda ölümsüzleşenlere adanan 5. sayısı çıktı. Hem 1 Mayıs’ı, hem Gezi Haziran ayaklanmasının yıldönümünü, hem de Onur ayını geride bıraktığımız bir zamanda çıktığına vurgu yapılan sayıda lubunya temalı yazılardan transhümanizme, öykülerden şiirlere geniş bir çeşitlilikte yazı bulunuyor. Bu üç önemli vaktin ardından belki de hepsini tekrar tekrar düşünmek ve dersler çıkarmak…

Onunla ilk tanıştığımda onun diğerlerinden farklı olduğunu anlamıştım. Benim diğer kölelerime benzemiyordu. Bana karşı koyma cesareti gösteriyor, oynadığım akıl oyunlarına karşılık veriyordu. Onu da bir parazit misali ele geçirmem, bana karşı çıktığı için cezalandırmam gerekiyordu. Nasıl bana teslim olmuyordu ki? Diğerlerinden farkı ne? Neden benim küçük nesnem olmayı bir nevi ödül olarak görmüyordu ki? Bana…

Ben arkadaşlarıma aşık olmam. Aşık olmadıklarımın arasından arkadaş seçerim. O, sade bir zihin birlikteliğidir. Anlaşmak ve anlaşılmak isterim. Düşüncelerimin ve varlığımın sevilmesi kafidir. Her anımda yanımda olmasa da olur, ben de onun yanında olmasam da olur. İstemediğimde bana ulaşmasın, sevgimiz bir alış-veriş üzerine kurulmasın. Uzaktan birbirimize değer verelim ve yan yana geldiğimizde çok iyi zaman…

İnsan bazen bir zamana değil, bir hissin içine dönmek ister. Günlerden bir gün, hiçbir şey olmamış gibi otururken ansızın kalbinin içinden ince bir sızı yükselir; ne adı tam konulabilir ne de nedeni açıkça söylenebilir. İşte o an, geçmiş kapıyı çalmadan içeri girer. Sessizce, usulca, ama bir o kadar da derin… Geçmiş dediğimiz şey, aslında yaşanmış…

Sormak istiyoruz: Bir duyguyu anlatmak için en son ne zaman kelimelere ihtiyaç duydun? Gerçek kelimelere… Kestirip atıyor musun, tek kelimelik ifadelere mi sığdırıyorsun tüm hislerini? Cümle kurmak, hislerimizi, hayatımızı detaylıca anlatmak artık neredeyse yok olmak üzere. Biz mi yanlış düşünüyoruz yoksa siz de bizimle hemfikir misiniz? Eskiden yazılan mektuplar, biten mürekkepler… Şimdi ise bir klavye…